ضرورت تشویق:

یکی ازمهمترین نیازهای روحی ومعنوی رزمندگان ، نیاز به تشویق وتقدیر ازسوی والی وحکمران است .زمامداران ومسئولانی که به این  نیاز روحی ظریف توجه دارند با تشویق وتقدیر ازرزمندگان روحیه سلحشوری آنها را تقویت می کنند وبا دلگرمی دادن  به آنان بیش ازپیش ، برای ایثاروفداکاری آماده ومجهزشان می سازند.ازسوی دیگر این قبیل تشویق ها باعث می شود که افراد کاهل وکم تلاش ومسامحه کارهم به خود آیند ومانند رزمندگان جانباز باشور وشوق بیشتری قدم به میدان مبارزه بگذارند ودرراه هدف والای خود فداکاری کنند.

حضرت علی (عليه السلام) می فرمایند : «همیشه (سپاهیان را) تشویق کن وکارهای مهمی را که انجام داده اند برشمار! زیرا یادآوری کارهای نیک شجاعان ، سپاه را به حرکت بیشتر وادارمی کندوآنان که تنبلی می کنند به کارتشویق می شوند.»

آفت تبعیض:

ازدیدگاه حضرت علی(عليه السلام) همان طور که تشویق وقدردانی هاي به موقع برای تقویت روحیه رزمندگان واستحکام اساس مدیریت اجتماعی امری لازم وسازنده به شمار می رود ، رعایت عدالت اداری درامرتشویق نیزاهمیتی فراوان وسرنوشت ساز دارد. دریک جامعه اسلامی هرگز نباید دیده شود عده ای که زحمات فوق العاده می کشند وبا ایثار وجانبازی تلاش می کنند کمتر ازاستحقاق خود تشویق وقدردانی شوندولی کسانی که عمل چشمگیری انجام نداده اند مورد لطف زمامدار باشند و بیش ازاستحقاق ولیاقت خود تشویق شوند .چنین امری علاوه برآن که یک بی عدالتی آشکار وغیراسلامی است ضربه مهلکی نیزبرپیکر جامعه وارد ، وافراد تلاشگر را دلسرد ومنزوی می کند.